Thursday, November 18, 2010

അഗ്നിപര്‍വതം...






















എന്‍റെ മാത്രം
കാമുകിയാണ്
എന്‍റെ വാക്കുകള്‍...

ഞങ്ങള്‍ക്ക്
ശരീരങ്ങളുടെ
അകലം പോലും
ജ്ഞാതം ...

അവള്‍
എന്‍റെ 
രക്തത്തില്‍
ജനിച്ചവള്‍...
ഞാന്‍
ജീവിക്കപ്പെടുന്നതിന്‍റെ 
ആദ്യകാരണം...

രാത്രിയിലും
പകലും
വസന്തത്തിലും തുടങ്ങി
'തോന്നുമ്പോള്‍ '
തോന്നുമ്പോള്‍ '
അവള്‍ ഇറങ്ങി നടക്കുന്നു...

അങ്ങനെ
ഒരു
ഇറങ്ങി നടക്കലില്‍
നീയവളാല്‍
കാണപ്പെടും
അവള്‍ പറയും :

ചുട്ടു പൊള്ളുന്ന
ഒരുകിയൊലിച്ച
ലാവകള്‍
എങ്ങനെയാണ്
പേനത്തുമ്പിലെ
ചോരയാകുന്നതെന്ന്...







14 comments:

  1. Pahayaa...

    ente kannu nirayichu ninte kavithakal..

    ReplyDelete
  2. ഹോ സൂപ്പർ.. ഞാനിവിടെക്കൂടി!!

    ഓ.ടോ
    കൂട്ടുകാരാ വേഡ് വേരിഫിക്കേഷൻ കമന്റടിക്കാർക്ക് ഭീഷണിയാണ്!!

    ReplyDelete
  3. അനേകം രേതസ്കലകളില്‍ നിന്നൊരെണ്ണത്തില്‍ മാത്രം ചിത്രം വരയുകില്‍, ആശ്വാസമായൊരു തലോടലും സമീപസ്ഥമെന്നു വാഗ്ദത്തമുണ്ട്. മറവികളെ ജയിക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകളാണ് പാരതന്ത്ര്യത്തില്‍ നിന്നുമുള്ള സമര പ്രഖ്യാപനമാകുന്നത്. അതുതന്നെയാണ് ആയുധമായി മാറിയ സര്‍പ്പദംശനം പോലെ അനുഭവമാകുന്ന ഈ വാക്കുകളും.

    ReplyDelete
  4. അക്ഷരങ്ങളെ എങ്ങനെ ക്രമപെടുത്താം എന്നതിന്റെ ഉദാത്ത ഉദാഹരണം ഭാവുകങ്ങ

    ReplyDelete
  5. അസ്സലായിട്ടുണ്ട്...

    ReplyDelete